Historia polskiej emigracji
Historia polskiej emigracji zaczyna się w 1831 r. po upadku powstania listopadowego. Przymusowo kraj musiało opuścić wtedy ponad 10 tysięcy osób, wśród nich wiele wybitnych postaci świata kulturalnego i elity intelektualnej. W tak zwanej Wielkiej Emigracji udział wzięli między innymi Adam Czartoryski, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Fryderyk Chopin, Joachim Lelewel, liczni przywódcy powstania.
Mimo rozproszenia w Europie Polacy nie rezygnowali z działań na rzecz niepodległości oraz w służbie narodowi. Powstawały wtedy tajne organizacje europejskie, tak zwana „Młoda Europa”. Na emigracji Adam Mickiewicz stworzył najwybitniejsze dzieło literatury polskiej - ‘Pana Tadeusza”. Ignacy Domeyko położył podwaliny pod rozwój geologii w Chile, Ernest Malinowski budował szlaki kolejowe w Peru. Jako sława pisarska objawił się Józef Korzeniowski, a muzycznie nie mieli sobie równych Fryderyk Chopin oraz Ignacy Paderewski.
Druga potężna fala emigracji miała miejsce po II Wojnie Światowej. Przesunięcie granic Polski doprowadziło do masowych wysiedleń ludności i migracji ludności ukraińskiej, białoruskiej i polskiej. Do Polski powróciło ok. 300 tys. Żydów polskiego pochodzenia, większość z nich wyjechała do Palestyny i Stanów Zjednoczonych. Kolejna fala ich emigracji to pamiętny rok 1968. Wyjechało wtedy ponad 25 tys. Żydów. Rok 1950 to początek emigracji wysiedleńców pochodzenia niemieckiego do Republiki Federalnej Niemiec. Potężne żniwo emigrantów zebrało też wprowadzenie stanu wojennego – na początku lat 80. Polskę opuściło około 250 tys. ludzi.
Dziś nie ma już praktycznie politycznych powodów migracji, swoboda przemieszczania się, obecność w Unii wprowadziła większy spokój. Jako główny powód wyjazdu z kraju podaje się przyczyny gospodarcze, chęć znalezienia lepszej pracy.
