Polacy w Ameryce Południowej
Historia Polonii w Ameryce Łacińskiej jest bardzo długa i w większości chlubna. Wielu z naszych przodków wsławiło się na południowoamerykańskim kontynencie, służąc jego rozwojowi.
Z ważniejszych postaci wymienić wypada Krzysztofa Arciszewskiego, Ignacego Domeykę w Chile, Ernesta Malinowskiego w Peru, Karola Roloffa-Miałowskiego na Kubie. Polonia latynoamerykańska zamieszkuje tereny od Rio Bravo del Norte na północy do Tierra del Fuego na południu. Największe skupiska znajdują się w Brazylii i Argentynie, w dalszej kolejności są Urugwaj, Paragwaj, Chile, Peru, Ekwador, Meksyk. Polonia w Brazylii to też trzecia pod względem liczebności (po Stanach Zjdnoczonych i Niemczech) grupa polskich emigrantów na świecie. Szacuje się, że mieszka tam około 1,8 miliona osób pochodzenia polskiego. W całej Ameryce Południowej żyje około 2,5 miliona Polaków.
Polonia w Ameryce Łacińskiej wywodzi się przede wszystkim ze starej emigracji rolniczej z końca XIX i początku XX wieku. Druga fala nadeszła po drugiej wojnie światowej ze strony żołnierzy walczących po stronie aliantów. Od tego czasu napływ polskich emigrantów następował sporadycznie.
Emigranci osiedlali się początkowo w dużych osadach, głównie na terenach zdatnych pod uprawy rolnicze. Z czasem dołączali do nich rdzenni mieszkańcy oraz emigranci innych narodowości i powstawały wielokulturowe osiedla, wioski i niewielkie miasteczka. Rozproszenie było znaczne i ta cecha jest dominująca dla polskiej emigracji także i dziś. Ludność napływowa powojenna – głównie inteligencka i robotnicza – kierowała się do miast. Z biegiem lat zaczęły się tam wykształcać organizacje o polskim charakterze.
