Polacy w Unii Europejskiej
W dniach 7-8 czerwca 2003 r. wszyscy pełnoletni Polacy mogli zadecydować o przyszłości Polski, odpowiadając na pytanie zadane w referendum unijnym. Twierdząco na pytanie: „Czy wyraża Pan/pani zgodę na przystąpienie Polski do Unii Europejskiej” odpowiedziało ponad 77% z nich, w związku z czym od 1 maja 2004 r. Polska stała się jednym z krajów unijnych.
Decyzja ta miała konsekwencje polityczne, ekonomiczne, gospodarcze, społeczne i kulturalne. Polska stała się członkiem wspólnoty europejskich państw. Jako jeden z głównych benefitów tego akcesu wymieniano możliwość swobodnego przemieszczania się – bez paszportów, a jedynie za okazaniem dowodu osobistego – oraz, co najważniejsze, możliwość podejmowania pracy. Ze względu na wysokie bezrobocie w kraju możliwość podejmowania pracy za atrakcyjnych zagranicznych rynkach była bardzo kusząca dla tysięcy Polaków, szczególnie dla ludzi młodych.
Po zniesieniu początkowych ograniczeń Polacy – szczególnie młodzi – zaczęli wyjeżdżać, szukając zatrudnienia na lepszych warunkach i za wyższe wynagrodzenie. Głównym miejscem emigracji były Niemcy, a potem Wyspy Brytyjskie i Irlandia. Boom na kraje anglosaskie zaczął się bardzo szybko. Młodzi ludzie masowo wyjeżdżali do pracy sezonowej, na trzy miesięce wakacji podejmowali pracę w angielskich barach, restauracjach, hotelach, przy pracach sezonowych. Warunki pracy były rozmaite, ale pensja, jaką można było otrzymać najczęściej warta była zachodu – dosłownie i w przenośni.
Masowe wyjazdy Polaków spotkały się z protestem Brytyjczyków, którzy widzieli w tanich pracownikach zagrożenie dla swoich miejsc pracy. Również punktem spornym były setki Plaków koczujących na dworach i lotniskach – wiele osób wyjeżdżało do Wielkiej Brytanii w ciemno, nie mając żadnych opcji pracy. W takiej sytuacji polskie konsulaty miały pełne ręce roboty.
